اگر چند سال پیش می‌خواستیم یک برنامه دسکتاپ برای ویندوز، لینوکس و macOS بسازیم، معمولاً باید سراغ فناوری‌های مخصوص هر سیستم‌عامل می‌رفتیم؛ مثلاً C# و .NET برای ویندوز، Swift یا Objective-C برای macOS و زبان‌ها و ابزارهای متفاوت برای لینوکس. ظهور چارچوب‌هایی مثل Electron این وضعیت را تغییر داد و به توسعه‌دهنده اجازه داد با همان HTML، CSS و JavaScript که برای وب استفاده می‌کند، برنامه دسکتاپ بسازد. اما Electron یک هزینه معماری مهم دارد: این برنامه‌ها معمولاً Chromium و Node.js را همراه خودشان بسته‌بندی می‌کنند. Tauri با یک ایده متفاوت وارد میدان شده است؛ رابط کاربری همچنان می‌تواند با فناوری‌های وب ساخته شود، اما بخش سیستمی برنامه به Rust سپرده می‌شود و به جای قراردادن یک مرورگر کامل داخل هر برنامه، از WebView سیستم‌عامل استفاده می‌شود. همین تفاوت ساده، روی حجم خروجی، معماری، امنیت، مصرف منابع و شیوه توسعه اثر می‌گذارد. در مستندات رسمی Tauri نیز تأکید شده که برنامه از ترکیب Rust و HTML در WebView ساخته می‌شود و Runtime کامل مرورگر را همراه برنامه ارسال نمی‌کند. بنابراین اگر شما یک توسعه‌دهنده React، Vue یا Svelte هستید و می‌خواهید وارد دنیای برنامه‌های دسکتاپ شوید، شناخت تفاوت این دو فناوری صرفاً یک بحث تئوری نیست؛ انتخاب شما روی ساختار پروژه و حتی زبان برنامه‌نویسی بخش Backend دسکتاپ تأثیر مستقیم دارد.
Tauri چیست و چرا برای ساخت برنامه دسکتاپ مطرح شده است؟
Tauri یک چارچوب برای ساخت برنامه‌های دسکتاپ و موبایل با استفاده از فناوری‌های وب در بخش Frontend و Rust در بخش Native است. منظور از فناوری وب همان ابزارهایی است که احتمالاً از قبل می‌شناسید: HTML، CSS، JavaScript و فریم‌ورک‌هایی مانند React، Vue، Svelte و Solid. تفاوت اصلی اینجاست که Tauri خودش یک نسخه کامل از Chromium را به پروژه شما اضافه نمی‌کند، بلکه از WebView موجود در سیستم‌عامل استفاده می‌کند. در ویندوز، این WebView بر پایه Microsoft Edge WebView2 است؛ در نتیجه برنامه Tauri برای نمایش رابط کاربری به موتور وب سیستم تکیه می‌کند. در طرف دیگر، قسمت Native برنامه با Rust کامپایل می‌شود و می‌تواند وظایفی مانند دسترسی به فایل، پایگاه داده، سیستم‌عامل، پنجره‌ها، Notification و بسیاری قابلیت‌های دیگر را انجام دهد. این معماری باعث می‌شود Tauri را نباید صرفاً «Electron با Rust» بدانیم؛ چنین تعریفی بیش از حد ساده‌سازی شده است. Tauri از ابتدا بر پایه WebView سیستم‌عامل و یک Backend کامپایل‌شده طراحی شده است. به زبان ساده، اگر Electron را یک بسته شامل «اپلیکیشن شما + مرورگر + Node.js» تصور کنیم، Tauri تلاش می‌کند بخش مرورگر را از Runtime سیستم‌عامل بگیرد و منطق Native را به یک Binary کامپایل‌شده منتقل کند. نتیجه این است که مدل ذهنی شما هنگام طراحی برنامه تغییر می‌کند. Frontend همچنان محیط وب است، اما Backend دیگر Node.js نیست و باید بتواند با Rust ارتباط برقرار کند.
ایده اصلی Tauri
ایده اصلی Tauri بسیار ساده اما از نظر مهندسی مهم است: رابط کاربری وب را نگه دار، ولی Runtime سنگین را به سیستم‌عامل واگذار کن و منطق Native را به زبان کامپایل‌شده منتقل کن. این رویکرد برای پروژه‌هایی جذاب است که رابط کاربری پیچیده دارند اما نمی‌خواهند یک مرورگر کامل را همراه برنامه خود حمل کنند. فرض کنید می‌خواهید یک نرم‌افزار مدیریت مطب بسازید که با React طراحی شده، اطلاعات بیماران را در SQLite ذخیره می‌کند، فایل PDF تولید می‌کند و امکان چاپ گزارش دارد. در Tauri می‌توانید رابط را با React بسازید، عملیات سطح سیستم را در Rust قرار دهید و از APIهای Tauri برای ارتباط این دو بخش استفاده کنید. مستندات Tauri برای ارتباط Frontend با Rust، مفهوم Command را ارائه می‌کنند؛ یعنی یک تابع Rust می‌تواند به عنوان Command ثبت شود و از JavaScript با invoke فراخوانی شود. این ساختار یک مرز مشخص میان رابط کاربری و منطق Native ایجاد می‌کند. نکته مهم این است که Tauri شما را مجبور نمی‌کند کل برنامه را با Rust بنویسید؛ اتفاقاً یکی از نقاط جذاب آن همین است که می‌توانید بخش عمده UI را با مهارت‌های فعلی وب خود بسازید و Rust را مرحله‌به‌مرحله برای قسمت‌هایی یاد بگیرید که واقعاً به آن نیاز دارید. برای توسعه‌دهنده React، این یعنی لازم نیست روز اول JavaScript را کنار بگذارد و یک پروژه کاملاً Rust بنویسد.
Electron چیست و چگونه کار می‌کند؟
Electron یکی از شناخته‌شده‌ترین چارچوب‌های ساخت برنامه دسکتاپ با فناوری‌های وب است. فلسفه آن نیز بسیار جذاب است: شما رابط برنامه را با HTML، CSS و JavaScript می‌سازید و Electron محیطی را فراهم می‌کند که این رابط در یک برنامه دسکتاپ اجرا شود. تفاوت کلیدی این است که Electron Chromium و Node.js را در برنامه خود قرار می‌دهد. مستندات رسمی Electron صراحتاً توضیح می‌دهند که Electron با قرار دادن Chromium و Node.js در Binary به توسعه‌دهنده اجازه می‌دهد با یک Codebase جاوااسکریپتی برنامه‌های دسکتاپ برای Windows، macOS و Linux ایجاد کند. این معماری یکی از دلایل موفقیت Electron است، زیرا محیط اجرای نسبتاً قابل پیش‌بینی در اختیار برنامه قرار می‌دهد. اگر برنامه شما به قابلیت خاصی از Chromium نیاز داشته باشد، دیگر لازم نیست نگران این باشید که سیستم کاربر دقیقاً چه نسخه‌ای از مرورگر را دارد. از طرف دیگر، همین استقلال هزینه دارد؛ چون مرورگر و Runtime همراه برنامه توزیع می‌شوند. Electron همچنین اکوسیستم بسیار بزرگی دارد و شرکت‌ها و پروژه‌های شناخته‌شده متعددی از آن استفاده می‌کنند. مستندات رسمی Electron نمونه‌هایی مانند VS Code، Discord، Slack، GitHub Desktop، Postman و بسیاری برنامه‌های دیگر را معرفی می‌کنند. بنابراین Electron فناوری آزمایشی یا تازه‌وارد نیست؛ یک پلتفرم بالغ با تجربه تولیدی گسترده است.
معماری چندپردازه Electron
برای درک درست Electron باید معماری چندپردازه آن را بشناسید. Electron از معماری چندپردازه Chromium استفاده می‌کند و به طور کلی یک Main Process و یک یا چند Renderer Process دارد. Main Process با محیط Node.js اجرا می‌شود و مسئول مدیریت چرخه حیات برنامه، پنجره‌ها و بسیاری از قابلیت‌های Native است؛ Renderer Process وظیفه نمایش رابط کاربری را بر عهده دارد. مستندات Electron توضیح می‌دهند که هر BrowserWindow یک Renderer Process جداگانه ایجاد می‌کند و Main Process مدیریت این پنجره‌ها را بر عهده دارد. این معماری مزیت مهمی دارد: خرابی یک بخش از رابط کاربری الزاماً نباید کل برنامه را از بین ببرد. اما از طرف دیگر، تعداد پردازه‌ها و Runtimeهای مورد نیاز می‌تواند باعث افزایش مصرف منابع شود. نکته مهم‌تر این است که توسعه‌دهنده باید مرز بین Main و Renderer را درک کند و ارتباط میان آنها را از طریق IPC یا APIهای مناسب مدیریت کند. Electron امروزی همچنین به دلایل امنیتی دسترسی مستقیم Node.js را برای Rendererهای معمولی توصیه نمی‌کند و استفاده از contextIsolation و sandboxing بخش مهمی از معماری امن آن محسوب می‌شود. بنابراین تصور قدیمی «Electron یعنی JavaScript با دسترسی کامل به سیستم» دقیق نیست. Electron امکانات قدرتمندی ارائه می‌دهد، اما اگر امنیت را درست پیکربندی نکنید، همین قدرت می‌تواند به سطح حمله جدی تبدیل شود.
تفاوت معماری Tauri و Electron
تفاوت اصلی را می‌توان در یک جمله خلاصه کرد: Electron Runtime وب را با خودش حمل می‌کند، اما Tauri تا حد زیادی به WebView سیستم‌عامل تکیه می‌کند. در Electron، Chromium بخشی از بسته نرم‌افزار است و Node.js نیز در معماری برنامه حضور دارد. در Tauri، رابط کاربری داخل WebView سیستم‌عامل اجرا می‌شود و Backend Native با Rust ساخته می‌شود. در ویندوز، Tauri از WebView2 استفاده می‌کند که مبتنی بر Microsoft Edge و Chromium است. WebView2 در Windows 11 به صورت پیش‌فرض در دسترس است و در نسخه‌های پشتیبانی‌شده ویندوز، سازوکار نصب WebView2 نیز می‌تواند توسط Installer مدیریت شود. این تفاوت از نظر طراحی شبیه تفاوت بین حمل کردن یک موتور کامل با خودرو و استفاده از موتوری است که از قبل در محیط وجود دارد؛ در حالت دوم حجم همراه خودرو کمتر می‌شود، اما بخشی از رفتار خودرو به محیط وابسته خواهد بود. البته نباید این موضوع را به شکل تبلیغاتی تفسیر کرد و گفت «Tauri همیشه سریع‌تر و بهتر است». عملکرد واقعی به نوع برنامه، تعداد پنجره‌ها، حجم JavaScript، عملیات I/O، پایگاه داده، Pluginها و نوع WebView بستگی دارد. همچنین WebView سیستم‌عامل می‌تواند باعث تفاوت‌هایی میان Windows، macOS و Linux شود. در مقابل، Electron محیط Chromium نسبتاً کنترل‌شده‌تری ارائه می‌کند و همین موضوع برای برخی پروژه‌ها یک مزیت مهندسی مهم است.
نقش WebView در Tauri
WebView در Tauri قلب بخش رابط کاربری است. وقتی شما یک پروژه React را Build می‌کنید، خروجی آن مجموعه‌ای از HTML، CSS و JavaScript است و Tauri این فایل‌ها را در WebView نمایش می‌دهد. روی ویندوز، این WebView همان WebView2 است که بر پایه Edge/Chromium قرار دارد. بنابراین اگر CSS یا JavaScript شما در مرورگرهای جدید به خوبی کار کند، بخش بزرگی از تجربه توسعه وب را می‌توانید در Tauri حفظ کنید. اما یک تفاوت مهم وجود دارد: نباید فرض کنید تمام سیستم‌عامل‌ها دقیقاً یک موتور و یک نسخه WebView دارند. در ویندوز مدیریت WebView2 با اکوسیستم مایکروسافت انجام می‌شود و نسخه آن می‌تواند از Runtime سیستم تأثیر بگیرد. Tauri برای همین سناریو گزینه‌هایی برای مدیریت WebView2 Installer نیز دارد؛ برای مثال می‌توان Runtime را از اینترنت دریافت کرد یا در شرایط خاص Runtime را همراه Installer قرار داد، هرچند بسته‌بندی Runtime ثابت می‌تواند حجم Installer را به شکل قابل توجهی افزایش دهد. بنابراین یکی از اصول حرفه‌ای هنگام توسعه Tauri این است که ویژگی‌های Web Platform مورد نیاز خود را روی سیستم‌عامل‌های هدف واقعاً تست کنید. استفاده از WebView یک مزیت بزرگ برای حجم و معماری است، اما در عوض باید وابستگی به Runtime سیستم را در طراحی محصول در نظر بگیرید.
نقش Chromium و Node.js در Electron
در Electron، Chromium و Node.js بخشی از Runtime برنامه هستند. این یعنی کاربر برای اجرای برنامه لازم نیست Node.js را جداگانه نصب کند؛ Electron Runtime مورد نیاز خود را همراه برنامه ارائه می‌کند. مستندات رسمی Electron نیز تأکید می‌کنند که Node.js نصب‌شده روی سیستم کاربر برای اجرای برنامه Electron مورد استفاده قرار نمی‌گیرد و Runtime خود Electron همراه برنامه است. این طراحی یک مزیت مهم دارد: شما می‌توانید نسخه مشخصی از Chromium و Node.js را همراه نسخه مشخص Electron کنترل کنید. در عین حال، هر نسخه Electron با نسخه‌های خاصی از Chromium و Node.js گره خورده است و به‌روزرسانی Electron عملاً بخشی از زنجیره Runtime را نیز به‌روز می‌کند. برنامه‌های Electron از معماری چندپردازه Chromium استفاده می‌کنند و همین موضوع امکان جداسازی Rendererها و سرویس‌های مختلف را فراهم می‌کند. برای توسعه‌دهنده وب، این محیط بسیار آشنا است؛ تقریباً همان ابزارهای Browser DevTools، JavaScript، npm و بسیاری از کتابخانه‌های Web در دسترس هستند. اما این آزادی باید با سیاست امنیتی مناسب همراه باشد. مستندات امنیتی Electron هشدار می‌دهند که برنامه Electron نسبت به یک وب‌سایت معمولی قدرت بسیار بیشتری دارد و اجرای محتوای غیرقابل اعتماد با دسترسی‌های Native می‌تواند خطرناک باشد.
مقایسه Tauri و Electron از نظر حجم برنامه
یکی از دلایل اصلی توجه توسعه‌دهندگان به Tauri، حجم خروجی آن است. در معماری Tauri، Runtime مرورگر به طور معمول از سیستم‌عامل دریافت می‌شود و خود برنامه یک Runtime کامل Chromium را با Binary خود حمل نمی‌کند. مستندات رسمی Tauri نیز صراحتاً اشاره می‌کنند که برنامه‌ها به دلیل استفاده از WebView سیستم‌عامل کوچک هستند و Runtime کامل را همراه خود ارسال نمی‌کنند. در Electron شرایط متفاوت است، زیرا برنامه شامل اجزای Electron، Chromium و Node.js است. بنابراین مقایسه حجم یک برنامه Tauri و Electron باید با دقت انجام شود و نباید یک عدد ثابت به عنوان «حجم Tauri» یا «حجم Electron» اعلام کرد. نسخه Framework، معماری CPU، فایل‌های Frontend، منابع گرافیکی، Pluginها، بسته‌بندی Installer و Runtime مورد استفاده روی نتیجه اثر می‌گذارند. حتی در Tauri برای ویندوز اگر تصمیم بگیرید WebView2 را به صورت Offline یا Fixed Runtime همراه Installer قرار دهید، حجم نصب‌کننده می‌تواند حدود 127 یا حتی 180 مگابایت افزایش پیدا کند. بنابراین جمله «Tauri همیشه چند مگابایت است» علمی نیست. حرف دقیق این است که Tauri به دلیل استفاده از WebView سیستم‌عامل، ظرفیت بسیار بهتری برای تولید بسته‌های کوچک دارد؛ اما اندازه نهایی باید برای سناریوی واقعی و تنظیمات واقعی پروژه اندازه‌گیری شود.
مقایسه مصرف RAM و CPU
در بحث مصرف RAM نیز همان اشتباه رایج وجود دارد: نمی‌توان بدون مشخص کردن نسخه، سیستم‌عامل، تعداد پنجره‌ها، نوع رابط، کتابخانه‌های JavaScript، عملیات پس‌زمینه و داده‌های برنامه گفت «Tauri نصف Electron RAM مصرف می‌کند». معماری Electron بر پایه Chromium و چندپردازه است و بنابراین Runtime مرورگر و پردازه‌های مرتبط در مصرف منابع نقش دارند. Tauri از WebView سیستم‌عامل استفاده می‌کند، اما WebView هم رایگان نیست و خود موتور مرورگر همچنان برای نمایش رابط کاربری منابع CPU و RAM مصرف می‌کند. اگر برنامه شما یک Dashboard سنگین React با هزاران عنصر DOM، نمودارهای متحرک و پردازش‌های JavaScript داشته باشد، صرف انتخاب Tauri قرار نیست مشکلات Performance را جادویی حل کند. ممکن است گلوگاه اصلی شما خود Frontend باشد. از طرف دیگر، در یک برنامه دسکتاپ ساده که چند فرم و جدول دارد، کاهش Runtime همراه می‌تواند تفاوت محسوسی ایجاد کند. بنابراین مقایسه حرفه‌ای باید با یک سناریوی یکسان انجام شود: همان UI، همان داده، همان عملیات و همان تعداد پنجره را در هر دو Framework اجرا کنید و سپس مصرف منابع را اندازه‌گیری کنید. بدون چنین آزمایشی، اعداد بنچمارک اینترنتی بیشتر برای ایجاد دید اولیه مناسب‌اند تا تصمیم نهایی معماری.
چرا اعداد بنچمارک را نباید مطلق دانست؟
اگر در مقاله‌ای دیدید «Tauri فقط X مگابایت RAM مصرف می‌کند و Electron Y مگابایت»، اولین سؤال حرفه‌ای شما باید این باشد: با چه برنامه‌ای، روی چه سیستم‌عاملی و با چه نسخه‌ای؟ حتی دو برنامه Electron با رابط‌های کاملاً متفاوت می‌توانند مصرف RAM بسیار متفاوتی داشته باشند. همین مسئله برای Tauri نیز صادق است. علاوه بر این، استفاده از WebView مشترک یا سرویس‌های سیستم‌عامل می‌تواند باعث شود بخشی از منابع در فرآیندهای جداگانه‌ای دیده شود و مقایسه مستقیم Task Manager همیشه معنای ساده‌ای نداشته باشد. در Electron نیز Chromium عمداً از چندپردازشی استفاده می‌کند تا بخش‌های مختلف برنامه را جدا کند. بنابراین اگر هدف شما ساخت یک نرم‌افزار پزشکی، حسابداری یا مدیریت سازمانی است، بهتر است به جای شکار یک عدد تبلیغاتی، یک Prototype واقعی بسازید. مثلاً برای یک نرم‌افزار کلینیک، سه صفحه Dashboard، بیماران و پذیرش را ایجاد کنید، SQLite را اضافه کنید، جست‌وجو و جدول اطلاعات را اجرا کنید و سپس در هر دو فناوری مصرف RAM، زمان شروع، زمان باز شدن صفحه و عملکرد عملیات دیتابیس را اندازه بگیرید. این روش نتیجه‌ای تولید می‌کند که برای پروژه شما ارزش دارد. Benchmark عمومی فقط نقطه شروع است، نه حکم نهایی.
Tauri و Electron از نظر سرعت اجرا
سرعت اجرای برنامه نیز مانند RAM تابع معماری و نوع برنامه است. Tauri به دلیل اینکه Runtime کامل Chromium را همراه Binary برنامه بسته‌بندی نمی‌کند، می‌تواند در سناریوهای مناسب بسته سبک‌تر و راه‌اندازی مطلوبی داشته باشد. از طرف دیگر، WebView باید در سیستم‌عامل موجود باشد و برنامه در اولین اجرا ممکن است با ملاحظات مربوط به Runtime سیستم مواجه شود. در ویندوز، WebView2 جزء مهم این معماری است و Tauri برای مدیریت نصب آن حالت‌های مختلفی دارد. Electron محیط Chromium و Node.js خودش را دارد و همین موضوع هزینه اولیه بیشتری ایجاد می‌کند، اما در عوض محیط اجرای آن برای نسخه مشخص برنامه کنترل‌شده‌تر است. برای برنامه‌ای که به APIهای مدرن Chromium وابستگی جدی دارد، این موضوع می‌تواند مهم باشد. نکته دیگر این است که سرعت برنامه دسکتاپ فقط سرعت باز شدن پنجره نیست. زمان اجرای Query، سرعت رندر جدول، مدیریت فایل، ارتباط IPC، اجرای Rust یا Node، تعداد درخواست‌های شبکه و حجم JavaScript نیز اهمیت دارند. اگر React شما در هر Render هزاران عنصر را دوباره تولید کند، مهاجرت از Electron به Tauri مشکل اصلی را حل نمی‌کند. اگر Query دیتابیس شما بدون Index باشد، Rust نیز نمی‌تواند معجزه کند. بنابراین باید Performance را در تمام زنجیره بررسی کرد، نه فقط در Framework.
مقایسه امنیت Tauri و Electron
امنیت یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های مفهومی میان این دو Framework است. Tauri یک سیستم Capabilities دارد که به شما اجازه می‌دهد دسترسی‌های مشخصی را برای Window یا WebView تعریف و محدود کنید. مستندات رسمی Tauri توضیح می‌دهند که Capabilities مشخص می‌کنند کدام مجوزها برای کدام Window یا WebView فعال یا محدود باشند. این مدل باعث می‌شود دسترسی‌های Native را بتوان با جزئیات بیشتری مدیریت کرد. در Electron نیز ابزارهای امنیتی قدرتمندی وجود دارند، اما امنیت آن کاملاً به نحوه معماری و تنظیمات توسعه‌دهنده وابسته است. مستندات رسمی Electron توصیه می‌کنند محتوای امن بارگذاری شود، Node Integration برای محتوای Remote فعال نشود، Context Isolation فعال باشد، Sandbox استفاده شود، CSP تعریف شود و پیام‌های IPC اعتبارسنجی شوند. بنابراین اشتباه است اگر بگوییم «Tauri امن است و Electron ناامن». هر دو می‌توانند برنامه‌های امن یا ناامن ایجاد کنند. تفاوت در مدل دسترسی و ابزارهای امنیتی است. در Tauri باید Permissions و Capabilities را درست طراحی کنید؛ در Electron باید Boundary میان Renderer و Main، IPC، Sandbox، Context Isolation و محتوای Remote را جدی بگیرید. امنیت Framework نیست که یک بار انتخاب شود و تمام شود؛ امنیت یک ویژگی معماری است که از روز اول پروژه باید طراحی شود.
سیستم Capabilities در Tauri
Capabilities در Tauri را می‌توان شبیه یک سیستم مجوز در نظر گرفت. Frontend شما نباید به صورت پیش‌فرض این اختیار را داشته باشد که هر عملیات سیستمی را انجام دهد. شما باید دسترسی‌هایی را که واقعاً نیاز دارید تعریف کنید. این رویکرد برای برنامه‌هایی که اطلاعات حساس دارند اهمیت زیادی دارد؛ مثلاً یک نرم‌افزار کلینیک ممکن است اجازه خواندن و نوشتن فایل‌های مشخص، دسترسی به SQLite و چاپ گزارش داشته باشد، اما دلیلی ندارد Frontend بتواند به هر مسیر سیستم فایل دسترسی داشته باشد. مستندات Tauri، Capability را به Window و WebView مرتبط می‌کنند و امکان تعریف آن در فایل‌های JSON یا TOML داخل مسیر src-tauri/capabilities را فراهم می‌کنند. این ساختار کمک می‌کند مرزهای امنیتی پروژه واضح‌تر باشند. البته تعریف Capability زیاد به تنهایی امنیت ایجاد نمی‌کند. اگر Permissionهای بیش از نیاز بدهید، عملاً سطح دسترسی را افزایش داده‌اید. اصل حرفه‌ای همان Least Privilege است: هر بخش برنامه فقط همان دسترسی‌هایی را دریافت کند که برای انجام وظیفه‌اش ضروری است. در پروژه‌های واقعی، این موضوع باید همراه با اعتبارسنجی ورودی، کنترل مسیر فایل، مدیریت خطا، محافظت از اطلاعات حساس و طراحی صحیح IPC انجام شود.
مقایسه زبان‌های برنامه‌نویسی
در Electron، زبان اصلی بخش Native معمولاً JavaScript یا TypeScript با Node.js است. این موضوع برای توسعه‌دهنده‌ای که از اکوسیستم Node می‌آید بسیار راحت است. تقریباً همان npm، TypeScript، ابزارهای Build و بسیاری از کتابخانه‌های موجود در Web را می‌توان در پروژه Electron به کار گرفت. در Tauri، Backend Native بر پایه Rust است. Rust زبان قدرتمندی است، اما منحنی یادگیری آن از JavaScript بیشتر است؛ مخصوصاً مفاهیمی مانند Ownership، Borrowing، References، Lifetimes، Trait و مدیریت خطا برای توسعه‌دهنده تازه‌کار ممکن است در ابتدا دشوار باشند. اما این دشواری بی‌دلیل نیست. Rust برای کنترل حافظه، ایمنی نوعی و تولید Binary کامپایل‌شده طراحی شده و همین ویژگی‌ها آن را برای بخش Native جذاب می‌کنند. در Tauri، ارتباط JavaScript با Rust از طریق Command و invoke انجام می‌شود و Commandها می‌توانند ورودی دریافت کنند و مقدار برگردانند. برای یک توسعه‌دهنده React، بنابراین مسیر یادگیری منطقی این نیست که ناگهان کل برنامه را به Rust تبدیل کند. بهتر است ابتدا React و Tauri را یاد بگیرد، سپس Rust را از مبانی شروع کند و بعد عملیات Native مانند SQLite، فایل، چاپ و سیستم‌عامل را به Rust منتقل کند. این همان مسیری است که برای پروژه‌های واقعی قابل کنترل‌تر است.
توسعه رابط کاربری در Tauri و Electron
در بخش UI، تفاوت این دو Framework بسیار کمتر از چیزی است که افراد تازه‌کار تصور می‌کنند. هر دو اجازه می‌دهند از HTML، CSS و JavaScript استفاده کنید و هر دو با فریم‌ورک‌هایی مانند React قابل ترکیب هستند. شما می‌توانید پروژه را با Vite ایجاد کنید، React را نصب کنید، Tailwind CSS را اضافه کنید و سپس Tauri یا Electron را به عنوان لایه دسکتاپ در اطراف آن قرار دهید. بنابراین مهارت‌هایی مثل Component Design، State Management، Routing، Form Validation و CSS تقریباً به صورت مستقیم قابل انتقال هستند. تفاوت زمانی جدی‌تر می‌شود که Frontend بخواهد به قابلیت Native دسترسی پیدا کند. در Electron معمولاً APIهای Electron، Preload و IPC در میان هستند؛ در Tauri این ارتباط از طریق APIهای Tauri و Commandهای Rust انجام می‌شود. Electron مستندات رسمی خود را برای Main Process، Renderer Process و ارتباط میان آنها دارد. Tauri نیز Command را به عنوان یک Primitive برای فراخوانی توابع Rust از Frontend ارائه می‌کند. بنابراین اگر شما یک توسعه‌دهنده React هستید، انتخاب Tauri به معنای دور انداختن دانش Frontend نیست. بخش عمده UI همان چیزی است که قبلاً بلد بوده‌اید؛ بخش جدید برای شما Rust و معماری ارتباط Frontend با Backend Native است.
ارتباط React با Rust در Tauri
یکی از اولین مفاهیمی که هنگام ساخت برنامه Tauri با React باید یاد بگیرید، IPC یا ارتباط بین رابط کاربری و بخش Native است. فرض کنید در React یک دکمه دارید که باید لیست بیماران را از SQLite دریافت کند. React خودش نباید مستقیماً فایل دیتابیس را باز کند. در معماری تمیزتر، React یک Command در Rust را با invoke فراخوانی می‌کند، Rust Query را اجرا می‌کند و نتیجه را به Frontend برمی‌گرداند. Tauri برای این کار Commandها را فراهم کرده است؛ تابع Rust با #[tauri::command] مشخص می‌شود و سپس در invoke_handler ثبت می‌شود. Frontend نیز با invoke آن را فراخوانی می‌کند. این الگو بسیار شبیه یک API داخلی است. شما می‌توانید Commandی مثل get_patients، create_patient یا delete_patient داشته باشید و React فقط قرارداد ورودی و خروجی آن را مصرف کند. برای پروژه‌های بزرگ، این جداسازی ارزش زیادی دارد زیرا UI و منطق Native را از هم تفکیک می‌کند. البته نباید تمام منطق برنامه را به Commandهای پراکنده تبدیل کنید. اگر ده‌ها Query و عملیات را مستقیماً در lib.rs قرار دهید، ساختار پروژه خیلی زود به هم می‌ریزد. بهتر است Commandها در ماژول‌های جدا، لایه Database، مدل‌ها و سرویس‌ها سازمان‌دهی شوند.
مفهوم Command و IPC
Command در Tauri را می‌توان پلی میان دو دنیای JavaScript و Rust دانست. این پل باید قرارداد مشخص داشته باشد. مثلاً Rust می‌تواند یک ساختار Patient را با serde::Serialize به Frontend برگرداند و React نتیجه را به صورت Promise دریافت کند. Tauri در مستندات خود نشان می‌دهد که Command می‌تواند آرگومان دریافت کند و مقدار بازگرداند و داده‌های بازگشتی می‌توانند به شکل سریال‌شده به Frontend منتقل شوند. این موضوع برای برنامه‌های اداری بسیار کاربردی است. اما یک نکته فنی مهم وجود دارد: اگر حجم داده بسیار زیاد باشد، انتقال همه چیز به صورت JSON می‌تواند هزینه داشته باشد. خود مستندات Tauri برای داده‌های بزرگی مانند فایل یا HTTP Response، روش‌هایی مانند Response و Channel را معرفی می‌کنند تا انتقال داده مناسب‌تر انجام شود. بنابراین IPC را نباید یک کانال جادویی و بدون هزینه تصور کرد. داده‌ای که از Rust به React می‌فرستید باید طراحی مناسبی داشته باشد. برای یک جدول بیماران، Pagination بهتر از انتقال صدها هزار رکورد است. برای فایل بزرگ، بهتر است Streaming یا Channel مناسب استفاده شود. این جزئیات همان چیزهایی هستند که یک Prototype را از یک نرم‌افزار قابل اتکا جدا می‌کنند.
دسترسی به SQLite و فایل‌های سیستم
یکی از جذاب‌ترین کاربردهای Tauri ساخت برنامه‌های Local-first است؛ یعنی برنامه‌ای که بخش مهمی از داده‌ها را روی دستگاه کاربر نگه می‌دارد. SQLite در چنین پروژه‌هایی گزینه بسیار مناسبی است و Tauri می‌تواند از طریق Backend و Pluginهای مرتبط به پایگاه داده متصل شود. برای مثال در نرم‌افزار مدیریت کلینیک می‌توان جدول‌های patients، appointments، services و payments داشت و عملیات دیتابیس را در بخش Rust سازمان‌دهی کرد. React فقط فرم‌ها، جدول‌ها و نمایش داده را مدیریت می‌کند. همین الگو درباره فایل‌ها نیز قابل استفاده است. Rust می‌تواند فایل را بخواند یا بنویسد و Frontend فقط Command مناسب را فراخوانی کند. اما اینجا یک اشتباه رایج وجود دارد: نباید مسیر فایل، Query SQL یا هر داده حساس را بدون اعتبارسنجی از Frontend قبول کرد. Frontend محیطی است که باید آن را یک لایه ورودی در نظر گرفت، نه یک بخش کاملاً قابل اعتماد. اگر Command شما مسیر دلخواه فایل را دریافت کند و بدون کنترل آن را باز کند، یک طراحی امنیتی ضعیف ساخته‌اید. همچنین Queryها باید Parameterized باشند و اطلاعات ورودی کاربر مستقیماً به SQL چسبانده نشود. معماری خوب یعنی Rust فقط «پل» نباشد؛ باید مسئولیت‌های امنیتی، اعتبارسنجی، مدیریت خطا و قواعد کسب‌وکار را نیز در جای مناسب بر عهده بگیرد.
توسعه چندسکویی با Tauri
Tauri با هدف ساخت برنامه‌هایی برای چند سیستم‌عامل طراحی شده است و معماری آن اجازه می‌دهد Frontend وب را تا حد زیادی مشترک نگه دارید. در دسکتاپ، WebView هر سیستم‌عامل می‌تواند متفاوت باشد و بخش Native نیز از طریق Rust و Tauri مدیریت می‌شود. مستندات فعلی Tauri همچنین توسعه موبایل را نیز پوشش می‌دهند و معماری آن به WebViewهای سیستم‌عامل متکی است. در ویندوز، WebView2 نقش WebView را دارد و در Android از Android WebView استفاده می‌شود. این مدل برای تیم کوچکی جذاب است، زیرا لازم نیست برای هر پلتفرم یک UI کاملاً مستقل طراحی کند. با این حال، «Cross-platform» به معنای «یک بار بنویس و بدون تست همه جا اجرا کن» نیست. ویژگی‌های Native، Permissionها، فایل‌سیستم، Printer، Notification، مسیرها، Window behavior و حتی تفاوت‌های WebView باید روی هر پلتفرم آزمایش شوند. همچنین وضعیت پشتیبانی سیستم‌عامل‌ها در طول زمان تغییر می‌کند. برای نمونه، Tauri در نسخه 2.12 اعلام کرده که پشتیبانی رسمی Windows 7 را کنار گذاشته است. بنابراین هنگام انتشار محصول باید همیشه مستندات همان نسخه Tauri را بررسی کنید و حداقل سیستم‌عامل‌های مورد پشتیبانی را به صورت صریح تعیین کنید.
توسعه چندسکویی با Electron
Electron نیز برای ساخت برنامه‌های چندسکویی بسیار مناسب است و یکی از نقاط قوت تاریخی آن همین موضوع بوده است. یک Codebase می‌تواند برای Windows، macOS و Linux Build شود و محیط اجرای Chromium و Node.js نیز همراه برنامه ارائه می‌شود. Electron برای تیم‌هایی که تجربه JavaScript و Node.js دارند، مسیر نسبتاً مستقیمی ارائه می‌کند. علاوه بر APIهای داخلی، اکوسیستم npm نیز منابع فراوانی در اختیار توسعه‌دهنده می‌گذارد. از طرف دیگر، باید به چرخه انتشار Electron و هماهنگی آن با نسخه‌های Chromium و Node.js توجه کرد. صفحه رسمی Release Schedule نشان می‌دهد هر شاخه Electron با نسخه مشخص Chromium و Node.js و تاریخ End of Life مشخصی همراه است. این موضوع یعنی نگهداری برنامه Electron یک کار مستمر است و نباید نسخه قدیمی Framework را برای مدت طولانی بدون برنامه ارتقا نگه داشت. Electron همچنین برای معماری‌های x64 و ARM64 و سیستم‌عامل‌هایی مانند Windows، Linux و macOS بسته‌های مختلف دارد. در نتیجه از نظر Deployment، ابزارهای خوبی در اختیار توسعه‌دهنده قرار می‌دهد، ولی تیم باید فرآیند Release، به‌روزرسانی و بررسی امنیتی وابستگی‌ها را جدی بگیرد.
اکوسیستم و کتابخانه‌ها
از نظر اکوسیستم، Electron سابقه طولانی‌تری دارد و کتابخانه‌ها و نمونه‌های بسیار زیادی برای آن وجود دارد. این مزیت زمانی خودش را نشان می‌دهد که بخواهید قابلیت‌های خاصی مانند Tray، Notification، Window management، Auto Update یا Integrationهای مختلف را پیاده کنید. Electron علاوه بر API داخلی، از دنیای عظیم Node.js نیز استفاده می‌کند و این یعنی تعداد زیادی Package آماده در دسترس است. Tauri اکوسیستم کوچک‌تر و جوان‌تری دارد، اما معماری Plugin محور آن امکان اضافه کردن قابلیت‌های مختلف را فراهم می‌کند. تفاوت مهم این است که در Tauri، اگر قابلیت خاصی وجود نداشته باشد، ممکن است نیاز باشد Plugin مناسب پیدا کنید یا بخشی از قابلیت Native را خودتان در Rust بنویسید. برای توسعه‌دهنده‌ای که Rust را بلد نیست، این موضوع می‌تواند سرعت شروع پروژه را کاهش دهد. در مقابل، همین اجبار می‌تواند شما را به سمت معماری Native تمیزتری هدایت کند. بنابراین اکوسیستم را نباید فقط با تعداد Packageها اندازه گرفت؛ باید دید قابلیت مورد نیاز پروژه شما چیست. اگر برنامه شما فقط Dashboard، SQLite، فایل، چاپ و Notification دارد، احتمالاً اکوسیستم هر دو Framework می‌تواند نیازتان را پوشش دهد. اگر به یک Integration بسیار خاص Node.js نیاز دارید، بررسی پشتیبانی آن قبل از انتخاب Tauri ضروری است.
نصب و پیش‌نیازهای توسعه Tauri
راه‌اندازی Tauri از Electron متفاوت است زیرا شما علاوه بر Node.js و ابزار Frontend، وارد دنیای Rust و ابزارهای Native نیز می‌شوید. در ویندوز، مستندات Tauri استفاده از Microsoft C++ Build Tools و WebView2 را برای توسعه توصیه می‌کنند و نصب Rust نیز بخشی از مسیر راه‌اندازی است. همین موضوع یکی از اولین تفاوت‌هایی است که یک توسعه‌دهنده React هنگام مهاجرت به Tauri مشاهده می‌کند. در پروژه‌ای که با Vite و React ساخته شده، معمولاً ساختار Frontend برای شما آشنا باقی می‌ماند، اما پوشه src-tauri وارد پروژه می‌شود و فایل‌هایی مانند Cargo.toml و کد Rust در آن قرار می‌گیرند. بعد از آن می‌توانید Commandها، Pluginها، Configuration و Database layer را به تدریج اضافه کنید. اگر تاکنون Rust کار نکرده‌اید، بهتر است پیش از ساخت برنامه بزرگ، مفاهیم پایه زبان را یاد بگیرید؛ مخصوصاً Variable، Function، String، Ownership، Borrowing، Struct، Enum، Result و Option. این موارد مستقیماً در کدنویسی واقعی Tauri به کار می‌آیند. برای مثال وقتی از Frontend داده‌ای را به Rust می‌فرستید، باید نوع داده و مالکیت آن را درست مدیریت کنید. بنابراین نصب Tauri فقط اجرای یک دستور npm نیست؛ شما عملاً وارد یک Stack ترکیبی JavaScript + Rust می‌شوید.
چه زمانی Electron انتخاب منطقی‌تری است؟
اگر تیم شما کاملاً JavaScript/TypeScript محور است و نمی‌خواهد زبان Native جدیدی یاد بگیرد، Electron می‌تواند مسیر توسعه ساده‌تری ایجاد کند. همچنین اگر پروژه به کتابخانه‌های Node.js خاصی وابسته است، بررسی Electron می‌تواند منطقی باشد، زیرا Node.js بخشی از Runtime آن است. Electron همچنین محیط Chromium را همراه برنامه ارائه می‌کند و این موضوع می‌تواند برای پروژه‌هایی که نیازمند کنترل بیشتری روی نسخه موتور مرورگر هستند مفید باشد. مستندات رسمی Electron نیز معماری و ابزارهای گسترده‌ای برای Main Process، Renderer، Utility Process و Native APIها ارائه می‌کنند. البته استفاده از Electron نباید به معنی بی‌توجهی به حجم یا امنیت باشد. اگر برنامه‌ای قرار است روی صدها یا هزاران سیستم نصب شود، اندازه Installer، مصرف منابع و زمان Update اهمیت پیدا می‌کند. همچنین باید Security Checklist رسمی Electron مانند Context Isolation، Sandbox، CSP و کنترل Remote Content را رعایت کرد. بنابراین انتخاب Electron بیشتر زمانی معنا پیدا می‌کند که مزایای اکوسیستم JavaScript و Runtime کنترل‌شده Chromium برای پروژه شما ارزش بیشتری از هزینه Runtime داشته باشد. تصمیم درست باید بر اساس نیازهای واقعی پروژه گرفته شود، نه صرفاً محبوبیت یک Framework.
چه زمانی Tauri انتخاب مناسبی است؟
Tauri زمانی جذاب می‌شود که برنامه‌ای با UI وب مدرن می‌خواهید اما حجم Runtime، دسترسی Native کنترل‌شده و استفاده از Rust برایتان اهمیت دارد. اگر شما React بلد هستید و می‌خواهید یک برنامه Windows بسازید که SQLite داشته باشد، فایل بخواند و بنویسد، گزارش چاپ کند و بعداً شاید نسخه macOS یا Linux نیز ارائه دهید، Tauri گزینه‌ای است که ارزش بررسی جدی دارد. معماری Tauri به شما اجازه می‌دهد UI را در React نگه دارید و عملیات سیستمی را به Rust منتقل کنید. سیستم Capabilities نیز امکان تعریف Permissionهای محدودتر برای Windowها و WebViewها را فراهم می‌کند. در مقابل، باید هزینه یادگیری Rust را بپذیرید. اگر تیم هیچ تجربه‌ای از Rust ندارد و پروژه قرار است در مدت بسیار کوتاهی به قابلیت‌های پیچیده Native برسد، این منحنی یادگیری ممکن است روی زمان توسعه اثر بگذارد. همچنین وابستگی به WebView سیستم‌عامل باید در تست و Deployment لحاظ شود. پس Tauri انتخابی نیست که صرفاً به دلیل «سبک‌تر بودن» انجام شود. باید کل معماری، مهارت تیم، نیازهای Native، مدل انتشار، سیستم‌عامل‌های هدف و آینده پروژه را کنار هم قرار دهید.
مقایسه نهایی Tauri و Electron
مقایسه این دو Framework زمانی مفید است که معیارها را جداگانه بررسی کنیم. Electron از نظر بلوغ اکوسیستم، تجربه تولیدی و دسترسی مستقیم به دنیای Node.js مزیت‌های مشخصی دارد؛ Tauri از طرف دیگر معماری مبتنی بر WebView سیستم‌عامل و Backend کامپایل‌شده با Rust را ارائه می‌کند. Electron Chromium و Node.js را همراه برنامه قرار می‌دهد، در حالی که Tauri برای کاهش وابستگی به Runtime همراه، از WebView سیستم استفاده می‌کند. در امنیت، هر دو ابزار امکانات مناسبی دارند، اما روش طراحی متفاوت است؛ Tauri سیستم Capabilities و Permission دارد و Electron مجموعه‌ای از Sandbox، Context Isolation، CSP و تنظیمات امنیتی Renderer را در اختیار توسعه‌دهنده می‌گذارد. از نظر زبان نیز Electron برای JavaScript/TypeScript طبیعی‌تر است، در حالی که Tauri شما را وارد Rust می‌کند. از نظر حجم، Tauri ظرفیت تولید خروجی کوچک‌تری دارد، اما اندازه نهایی وابسته به نحوه بسته‌بندی WebView و Runtime است. برای ویندوز حتی انتخاب Offline یا Fixed WebView2 می‌تواند ده‌ها یا صدها مگابایت به Installer اضافه کند. بنابراین یک جدول مفهومی برای شروع مقایسه می‌تواند چنین باشد:
| معیار | Tauri | Electron |
|---|---|---|
| Frontend | HTML/CSS/JS، React، Vue و... | HTML/CSS/JS، React، Vue و... |
| Backend Native | Rust | Node.js/JavaScript |
| موتور رابط | WebView سیستم‌عامل | Chromium همراه برنامه |
| Runtime Node.js | ندارد | دارد |
| حجم بالقوه خروجی | معمولاً کوچک‌تر | معمولاً بزرگ‌تر |
| کنترل Web Runtime | وابسته به WebView سیستم | Chromium همراه برنامه |
| یادگیری اولیه | React + Tauri + Rust | JavaScript/TypeScript + Electron |
| اکوسیستم npm | بسیار قابل استفاده در Frontend | بسیار گسترده در کل Stack |
| مدل امنیتی | Capabilities/Permissions | Sandbox/Context Isolation/CSP و... |
| دسترسی Native | Rust و Pluginها | Node.js و Electron APIs |
| چندسکویی | Windows/macOS/Linux و موبایل با معماری Tauri | Windows/macOS/Linux |
| مناسب برای | برنامه‌های سبک و Native-oriented | برنامه‌های Web-centric با اکوسیستم Node |
این جدول جای Benchmark واقعی را نمی‌گیرد؛ فقط تفاوت معماری را خلاصه می‌کند.
جمع‌بندی و مسیر پیشنهادی یادگیری
اگر هدف شما یادگیری Tauri برای ساخت یک برنامه واقعی است، پیشنهاد فنی این است که از همان ابتدا پروژه را بیش از حد پیچیده نکنید. ابتدا یک پروژه Tauri + React + Vite بسازید و مطمئن شوید چرخه Development و Build را کاملاً می‌فهمید. بعد Routing، Layout، Sidebar و صفحات اصلی را پیاده کنید. در مرحله بعد Rust را جداگانه یاد بگیرید: Variable، Data Types، Function، String و &str، Ownership، Borrowing، Struct، Enum، Option و Result. سپس اولین Command را بنویسید و از React آن را با invoke فراخوانی کنید. بعد سراغ SQLite بروید و لایه Database را از UI جدا نگه دارید. در مرحله بعد Permission و Capability را طراحی کنید و در نهایت File System، چاپ، گزارش‌گیری، Backup و Installer را اضافه کنید. این مسیر بسیار بهتر از آن است که از روز اول یک برنامه بزرگ بسازید و همزمان با React، Rust، SQLite و Tauri با ده‌ها خطای معماری مواجه شوید. اگر قبلاً با React کار کرده‌اید، لازم نیست بخش Frontend را دوباره از صفر یاد بگیرید؛ تمرکز اصلی باید روی Rust، IPC، معماری Native و مدیریت Permissionها باشد. برای پروژه‌های دسکتاپ واقعی، همین چهار بخش تعیین می‌کنند آیا برنامه فقط یک WebView زیبا است یا واقعاً یک نرم‌افزار دسکتاپ قابل اتکا.
سوالات متداول درباره Tauri و Electron
۱. آیا Tauri جایگزین Electron است؟
Tauri را می‌توان یک جایگزین معماری برای Electron در بسیاری از پروژه‌های دسکتاپ دانست، اما این دو Framework دقیقاً یکسان نیستند. Electron بر Chromium و Node.js متکی است، در حالی که Tauri از WebView سیستم‌عامل و Rust استفاده می‌کند. بنابراین قبل از مهاجرت باید نیازهای پروژه، کتابخانه‌های Node، قابلیت‌های Native و مدل Deployment بررسی شوند. اگر پروژه شما به قابلیت خاصی از Node.js وابسته است، انتقال مستقیم ممکن است ساده نباشد. اگر هدف اصلی شما یک برنامه دسکتاپ سبک با Frontend React و Backend Native کامپایل‌شده باشد، Tauri می‌تواند معماری مناسبی ارائه کند.
۲. آیا برای کار با Tauri باید Rust بلد باشیم؟
برای شروع پروژه‌های ساده، مقدار کمی Rust کافی است، اما برای ساخت یک برنامه حرفه‌ای باید Rust را جدی یاد بگیرید. دلیل آن این است که بخش Native Tauri با Rust نوشته می‌شود و هرچه برنامه شما به SQLite، فایل، پردازش، سیستم‌عامل یا منطق پیچیده‌تر نیاز داشته باشد، نیاز شما به Rust بیشتر خواهد شد. مفاهیمی مانند Ownership و Borrowing در ابتدا سخت هستند، اما حذف آنها از یادگیری Tauri اشتباه است. Rust فقط زبان پشت صحنه نیست؛ بخش اصلی معماری Native برنامه شماست.
۳. آیا Tauri از React پشتیبانی می‌کند؟
بله. Tauri رابط کاربری را از Framework خاصی محدود نمی‌کند و می‌توان از React، Vue، Svelte و ابزارهای مشابه استفاده کرد. در معماری متداول، React مسئول UI و State است و Tauri/Rust عملیات Native را انجام می‌دهد. ارتباط این دو بخش می‌تواند از طریق Commandهای Tauri انجام شود. بنابراین ترکیب Tauri + React + SQLite برای برنامه‌های دسکتاپ داده‌محور یک معماری قابل استفاده است، مشروط بر اینکه لایه Database و منطق کسب‌وکار از Componentهای React جدا طراحی شوند.
۴. آیا برنامه Tauri روی ویندوز به WebView2 نیاز دارد؟
در ویندوز، Tauri از Microsoft Edge WebView2 برای نمایش رابط استفاده می‌کند. WebView2 روی Windows 11 به صورت پیش‌فرض در دسترس است و Tauri Installer می‌تواند در سناریوهای پشتیبانی‌شده نصب Runtime را مدیریت کند. البته اگر بخواهید Runtime را به صورت Offline یا Fixed همراه برنامه قرار دهید، حجم Installer افزایش پیدا می‌کند. بنابراین هنگام طراحی فرآیند نصب باید این موضوع را در نظر بگیرید.
۵. برای ساخت یک برنامه مدیریت کلینیک، Tauri مناسب است یا Electron؟
برای چنین پروژه‌ای باید معیارهای فنی را جداگانه بررسی کرد: حجم خروجی، نیاز به Node.js، تجربه تیم با Rust، قابلیت‌های Native، SQLite، چاپ، فایل، امنیت و سیستم‌عامل‌های هدف. Tauri امکان استفاده از React در UI و Rust در بخش Native را فراهم می‌کند و سیستم Capabilities نیز برای کنترل دسترسی‌ها دارد. Electron در مقابل محیط Node.js و Chromium را در اختیار شما قرار می‌دهد و اکوسیستم بسیار گسترده‌ای دارد. انتخاب نهایی باید بر اساس نیازمندی‌های واقعی پروژه و یک Prototype آزمایشی انجام شود، نه صرفاً بر اساس ادعای «سبک‌تر بودن» یا «محبوب‌تر بودن» یک Framework.
